Emre Sözcüğünün Kökeni

dağ arabası

Amır sözcüğü runik metinlerde “barış, huzur, sakinlik” anlamına gelir. Moğolca amu- “barış sevmek, sakin olmak” anlamındadır. Sıfat olarak amraksakin, barışsever” demektir.

Anadolu’da sözcüğün amrak > amrah şekline evrilip günümüzde erkek adı olan Emrah ve yine söz sonu /-k/ sesinin düşmesi ile amra >emre değişiminden Emre isminin oluştuğu söylenebilir. Aynı sözcüğe imren- eyleminde de rastlarız.

Moğolca ve Türkçede müşterek kullanılan bu sözcüğün; Clauson Moğolcadan Türkçeye geçtiğini söylerken, Doerfer ise Türkçeden Moğolcaya geçtiğini belirtir.

Türkologlar sözcüğün kökenini araştıradursun biz konuyu şöyle özetleyelim: Sözcük, aynı kökten türeyen Emre ve Emrah isimlerinde “barışsever” anlamıyla yaşamaktadır.

Emre deyince dimağlarda yer bulan Yûnus ile sonlandıralım:

“Dağ ne kadar yüksek ise yol onun üstünden aşar

Yûnus Emrem yolsuzlara yol gösterir ve hoş eder”

.

.

Daha fazla sözcüğün öyküsüne ulaşmak için TIKLAYINIZ.

Gözlük dergisinin sayılarına ulaşmak için TIKLAYINIZ.

Mobil uygulamamızı indirmek için TIKLAYINIZ.

Yorum Ekle